Kalbin nereden bilsinKalbin bilmez.
Suyun içindeki çırpınışı bilir,
ciğerlerin tuzla yandığı,
göğsün son bir isyanla patladığı ânı.
Ama karadaki boğulmayı…
o sessiz, kuru, ışıl ışıl boğulmayı bilmez.Sen bir odanın tam ortasında durursun,
hava cam gibi berrak,
güneş perdeleri delip geçer,
Oysa senin boğazında
kırık bir cam parçası gibi takılı kalmış
“keşke”ler, “olsaydı”lar, “neden”ler.
Her yutkunuşta kanar.Kalbin hâlâ vurur.
Aptalca, inatla, düzenli.
Sanki o ritim yetse
içindeki taş eriyecek,
göğsündeki delik kapanacak sanır.
Bilmez ki o taş
zamanla etine işlemiştir artık.
Senin kemiklerin olmuştur.
Karada boğulmak
nefes alırken ölmektir.
Birinin “nasılsın” demesiyle
ciğerlerin birden küçülmesidir.
Göz göze gelmemek için
başını başka tarafa çevirirken
asıl kendi içinden kaçtığını fark etmektir.
Telefonu eline alıp
sonra yine bırakmaktır,
çünkü yazılacak tek kelime yoktur
ve yazılmayacak olanlar
boğazını tıkamaktadır.En zalimi:
dışarıdan bakıldığında
hâlâ ayakta durman,
gülümsemen,
“iyiyim” demendir.
O gülümseme
bir cesedin dudaklarındaki son kasılmadır.Kalbin anlamaz.
O sadece kan taşır.
Sen ise o kanın içinde
kendi kendine batarsın.
Kuru bir denizde.
Tuzsuz, dalgasız,
ama dibinde hâlâ
sonsuz bir suskunluk.Ve bir sabah uyanırsın.
Göğsündeki ağırlık
artık ağrı bile vermez.
Çünkü ağrı da yorulmuştur senden.
O artık sadece senin
doğal halin olmuştur:
nefes alan bir batık.Kalp yine vurur.
Sen yine nefes alırsın.
Ama ikiniz de bilirsiniz artık:
biri tuzlu mavide yüzüyordur,
öteki gri karada boğuluyordur. Ve gerçek boğulan
kalbi olanındır.
Çünkü susmayı,
erimeyi,
kendi kendine yok olmayı
sadece kalbi olan hisseder.Sen hissedersin.
O yüzden susarsın.
Ve suskunluğun
en derin okyanustan daha ağırdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder