Sözleri yutulur, ama kalpleri volkan

Sokaklarda gölge, fabrikada ter,
pazarda nasır, sınıfta suskun bir çocuk.
Sözleri yutulur, ama kalpleri volkan.Alın teriyle dikerler yırtılan hayatı,
gece ayazında, gündüz gürültüsünde.
Kimse duymaz, ama onlar taşır dünyayı.Nehir gibi akarlar, sabırla, usulca,
içlerinde biriken öfke ve umut.

Bir gün patlar o volkan, sessizce birikmiş ateş.

Sen hissedersin. O yüzden susarsın.

Kalbin nereden bilsinKalbin bilmez.

Suyun içindeki çırpınışı bilir,

ciğerlerin tuzla yandığı,

göğsün son bir isyanla patladığı ânı.

Ama karadaki boğulmayı…

o sessiz, kuru, ışıl ışıl boğulmayı bilmez.Sen bir odanın tam ortasında durursun,

hava cam gibi berrak,

güneş perdeleri delip geçer,

her şey “yaşıyor” görünür.

Kendi melodinde akmak

Hayatın yolunda, yönümüzü rüzgâr gibi çevirmek
ne kadar hafif, ne kadar özgür kılıyor bizi.
Sıkı yumrukla kavranan direksiyon mu,
yoksa parmak uçlarında dans eden bir tüy mü?Zihnimiz, sonsuz bir nehir gibi akar;
aynı kıyılarda durduğunda daralır ufku.
Bir adım öteye, bilinmeyene uzandığında
yeni köprüler kurar, yıldızlar gibi bağlantılar.Ama her şey dengede açar çiçeğini:
Ne taş kesilmiş bir irade, ne yaprak gibi savruluş.
Kelimelerimiz bile bir damla bal gibidir;

Derin derin sevmeli, sevilmeyi hak etmeli

Bir gün terk edilecek her şey,
Ya sen gideceksin ya ben...
Kışın buz gibi ışığı pencereden süzülürken yüzlerimize...
Belki kırklarında, belki ellilerinde...
Yorgun düşmüş, beyaz teller karışmış tellerimize...

Uzaylıların Kayıp Çorabı

Uzaylıların Kayıp Çorabı

Galaksinin ötesinde, bir uzay gemisinde,
Yeşil uzaylı Zork, panikte yerinde.
Çorabı kayıp, tek ayak çıplak gezmekte,
"Bu iğrenç!" diye bağırır, yıldızlar arasında.

Neptün’ün halkasında aradı, bulamadı,
Mars’ta tozlu kraterde, izi yakalamadı.

Yaz Akşamının Nefesi

Yaz Akşamının Nefesi

Yaz akşamı usulca iner ovaya,
Turuncu bir ışık süzülür yapraklara.
Rüzgar fısıldar eski bir şarkıyı,
Çiçekler dans eder, gölgeler saklanır araya.

Gökyüzü maviden pembeye dönerken,