Sen giderken...

Zaman kum saati gibi aktı. 

Duvarlarda gölgemiz kaldı. 

Şimdi sessizlik bir boşluk... 

İçimde bir enkaz... 

Ve sen giderken... 

BÜTÜN IŞIKLARI DA GÖTÜR!

Sanat Edebiyat - şiir oku,aşk şiirleri,çocuk şiirleri,sesli şiir, Şiir Edebiyatı ve Sanat -- Edebi Yazılar - şairler - yazarlar

Sen hissedersin. O yüzden susarsın.

Kalbin nereden bilsinKalbin bilmez.

Suyun içindeki çırpınışı bilir,

ciğerlerin tuzla yandığı,

göğsün son bir isyanla patladığı ânı.

Ama karadaki boğulmayı…

o sessiz, kuru, ışıl ışıl boğulmayı bilmez.Sen bir odanın tam ortasında durursun,

hava cam gibi berrak,

güneş perdeleri delip geçer,

her şey “yaşıyor” görünür.

Bir Ramazan gecesi...

Bir Ramazan gecesi...

Evde kandiller hafifçe sallanıyor,
camda ayın gümüşü süzülüyor içeri.Baba en baş köşede, elleri açık dua ederken
sanki bütün mahalleyi omuzlarında taşıyor.
Anne, yeni açmış pideyi kırarken gülümsüyor,
o gülüşte yılların sabrı,
o kırışta taze hurmanın tatlılığı.Büyükannenin başörtüsünün ucu yere değiyor

Enerjini feda etmeyeceksin boş gürültülere

Tam orada kal, sevgili ruhum...
O sükûnetin kucağında,
dalga sesi gibi içimde akan sessizliğin ortasında.
Ne bir adım geri, ne bir fırtınaya doğru...

Sadece duruyorum,
nefesimle bir,
gölgemle barışık.Orada kalıyorum,
gözlerim ufka değil,
içimin en derin gökyüzüne bakıyor.
Yıldızlar orda,
kimsenin dokunmadığı,

Kendi melodinde akmak

Hayatın yolunda, yönümüzü rüzgâr gibi çevirmek
ne kadar hafif, ne kadar özgür kılıyor bizi.
Sıkı yumrukla kavranan direksiyon mu,
yoksa parmak uçlarında dans eden bir tüy mü?Zihnimiz, sonsuz bir nehir gibi akar;
aynı kıyılarda durduğunda daralır ufku.
Bir adım öteye, bilinmeyene uzandığında
yeni köprüler kurar, yıldızlar gibi bağlantılar.Ama her şey dengede açar çiçeğini:
Ne taş kesilmiş bir irade, ne yaprak gibi savruluş.
Kelimelerimiz bile bir damla bal gibidir;

kelimelerim havada asılı kalıyor

Kimse bilmez içimdeki o boş odayı
kapısı yok, penceresi yok
içeride bir adam oturuyor
ellerini ovuşturup duruyor
soğuk, hep soğukYüzüme baktıklarında
gözlerinin içinde kendi yansımalarını arıyorlar
beni değil
beni asla
bir ayna gibi kullanıyorlar beni

Kardelen koparılırsa solar

Kardelen

Karadeniz’in sisli yamaçlarında,
Ocak ayının en soğuk gecesinde,
toprak uykuda sanırken,
bir minik baş kaldırır sessizce.
Beyaz yaprakları titrer rüzgârda,
ama kökleri sımsıkı tutunmuş taşlara.
Adı Kardelen’dir o,